groothuis

Volgens Janet Wasko is de weg naar een succesvolle film, lees geldkraan of kaskraker, het gevolg van een goede marketingcampagne en -strategie. Deze marketing moet een duidelijk beeld bij het publiek genereren. Hierbij spelen titel, trailer, acteurs en storyline, maar ook genre, kijkwijzeradvies en merchandising als beeldvormers voor het publiek een grote rol.

In dat opzicht kan ik al een aardig beeld vormen van SoaP. De filmpremière staat gepland op 18 augustus 2006, maar wordt nu al de cultfilm van komende zomer genoemd door Time.
Simpelweg de titel en het verhaal leidden tot een enorme buzz die in verschillende media breed uitgemeten wordt (zie mediacampagne SoaP). Het beeld dat wij van de film hadden in eerste instantie is gebaseerd op de duidelijke titel en de trailer.

Zoals eerder gezegd heeft ook het genre effect op mijn beeldvorming. IMDB geeft aan dat het hier gaat om een actie-, horror- en
thrillerfilm. De keuze voor een mix van genres is volgens Kevin S. Sandler (in Genre and Contemporary Hollywood van Steve Neale) een manier om een groter publiek aan te spreken. Het is ook heel goed mogelijk dat het daadwerkelijk om een mix gaat. De scheidslijn tussen verschillende genres is vaak vaag en kunnen overlappen. Dat is voor mij prima, hoewel ik hoop dat het niet ongeloofwaardig wordt, zoals sommige horrorfilms dreigen te zijn.

SoaP is zo’n grote mediahype geworden dat dit zelfs effect heeft op het karakter en de storyline van de film (Brochstein signaleerde dit al, uit Movie Marketing: Opening the Picture and Giving It Legs van Lukk.). Het beeld is daadwerkelijk aangepast aan het verwachtingspatroon van het publiek.

Een gevolg van de toegevoegde scènes is een ander kijkwijzeradvies voor SoaP. Dit is ander hulpmiddel voor het kiezen van een film: de CRA-Rating (Classifications and Ratings Administration van de MPAA), bij ons dus beter bekend als de kijkwijzer. Als een film met een G van General wordt bestempeld, kan ik niet veel gewelddadigheid verwachten. En een NC-17-rating maakt duidelijk dat er expliciete seksscènes in een speelfilm verwerkt zullen zijn en dus niet geschikt is voor kinderen onder de 16 (dit kan natuurlijk altijd een reden zijn om juist deze film te bezoeken!).

Een klassieke, familie blockbuster, neem bijvoorbeeld de Lion King van Disney, heeft alleen bestaanzekerheid met een G-rating om de inkomstenbron, het publiek, zo groot mogelijk te maken (Sandler). Maar een zogenaamde cultfilm als SoaP, wordt alleen maar aantrekkelijker voor een bepaald publiek met een zwaardere CRA-rating.

Dat de film na de dagen van extra opnamen veranderde van een PG-13 (Parental Guidence voor onder de 13) naar een R-rating (Restricted voor kinderen onder de 17 zonder ouderlijke begeleiding) is naar mijn idee ook geen onbewuste zet geweest van New Line Cinema: het is een stap naar een nog scherper definieerde filmniche, voor een hoop geïnteresseerden een extra reden om toch te kiezen voor SoaP. Daarnaast werd deze wijziging breed uitgemeten in de media, een goede publiciteitstunt.

Janet Wasko geeft in haar boek How Hollywood Works aan dat filmpublicisten vaak expres een buzz proberen te vormen rond een film. De naam Snakes on Plane is zo veel besproken dat ik vermoed dat er sprake van opzet in het spel is. Maar de extra scènes gebaseerd op meningen van het internet en de titelsongcontest, geven mij wel het gevoel dat het publiek invloed heeft gehad op deze film.

Nieuwsgierigheid hiernaar en het feit dat het beeld is aangepast aan het verwachtingspatroon van het publiek, wat een zeker risico wegneemt als je de weblogs op het internet gevolgd hebt, zijn voor mij wel echte triggers om een bezoek te brengen aan SoaP. Ik zie je in augustus in de bioscoop!