groothuis

Snakes on a Plane (SoaP). Een schijnbaar matige B-film geregisseerd door David R. Ellis met Samuel L. Jackson in de hoofdrol, was gedoemd te mislukken, maar het ziet ernaar uit dat alleen de titel genoeg was om er toch een daverend succes van te maken.

Tijdens een vlucht naar Californië worden 400 dodelijk giftige slangen aan boord vrijgelaten met als doel een ex-maffioos en getuige in een belangrijke rechtszaak de das om te doen. Voor Neville Flynn (Samuel L. Jackson) de taak hier een stokje voor te steken. Ongetwijfeld reden voor massahysterie op grote hoogte.

De actiefilm van New Line Cinema is nog niet eens gelanceerd, première op 18 augustus 2006, maar een titelsearch via Google.com levert nu al 8.710.000 hits op. Snakes on a Plane is hot, heel erg hot.

Er zijn een twee redenen waarom de film in eerste instantie zoveel aandacht heeft gekregen. Ten eerste heeft de bekende acteur Jackson veel aandacht getrokken, maar de voornaamste reden is toch wel de titel. De naam zou belachelijk en veel te simpel zijn, bij voorbaat al een geflopte film. Anderen vonden de naam juist briljant: je weet wat je koopt, een film over slangen aan boord van een vliegtuig.

Ondanks het ontbreken van de film zelf, wordt in januari van dit jaar SoaP door Wired Magazine gekroond tot "The best worst movie of 2006." Beweegreden: de titel en het concept van de film.

Alle ophef leidt na verloop van tijd tot een naamsverandering. Pacific Air Flight 121 zou de nieuwe titel zijn geworden. Onder andere Jackson protesteert en in maart 2006 krijgt de film weer zijn orginele naam. Jackson over de titel: “We’re totally changing that back. That’s the only reason I took the job: I read the title.”

Ook in de blogwereld is veel publiciteit voor de film gegenereerd. Josh Friedman, een tekstschrijver die uiteindelijk echt meewerkt aan het script, wijdt een blog aan de film waarin hij Snakes on a Plane bombardeert tot een nieuw stopwoord:

WIFE: "Honey you stepped in dog poop again. "
ME: "Snakes on a Plane..."
DOCTOR: "Your cholesterol is 290. Perhaps you want to mix in a walk once in a while."
ME: "Snakes on a Plane..."
WIFE: "Honey while you were on your cholesterol walk you stepped in dog poop again."

En de zin is uiteindelijk opgenomen in een 'slang' woordenboek.

Maar Friedman is niet de enige. Een hele schare fans probeert de rest van de wereld de overtuigen van de genialiteit van SoaP. ‘Snakes on a Blog’ bijvoorbeeld is een weblog van een enorme fan. Hij verklaart: "My goal, my quest, is to be an invited guest to the world premiere of the movie that is destined to change the world. A movie of such scope and awe that you need only read the title to understand everything you’ll ever need to know about the movie.” Deze blogsite is werkelijk een ode aan de nog te verschijnen film. Poëzie, tekeningen en foto’s sieren de pagina’s. Maar je kan er ook je eigen SoaP T-shirt bestellen. Door het grote aantal alternative trailers is het zelfs moeilijk de originele trailer te vinden. (Lees deze strip ook eens.)

SoaP is een ware hype onder internetgebruikers geworden. New Line Cinema speelt hier handig op in door op 16 maart 2006 op de website van SoaP een wedstrijd uit te schrijven voor de beste filmmuziek die dan als begeleiding bij aftiteling gespeeld zal worden.

Daarnaast besluit New Line Cinema vijf extra opname dagen in te plannen. Tijdens deze shoots worden nieuwe scènes opgenomen om meer te kunnen voldoen aan de verwachting van de fans. Zo wordt een parodiezin op de film letterlijk opgenomen: "That's IT! I've had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!"

Deze actie reactieketting heeft de film veel publiciteit opgeleverd onder andere CNN (zie ook deze link) en Time Magazine (zie ook link 2 en 3) schonken aandacht aan de film.

De invloed van de titel Snakes on a Plane is een groot onderdeel van de promotiecampagne van de film geworden. De vraag is welke intentie de bedenker van de naam heeft gehad.

Posted by groothuis at 1:11 PM | Permalink

'Wie niet waagt, die niet wint’ is de titel van een documentairereeks (origineel ‘Risking it all’ van Channel Four(met filmpje)) die de RVU op dit moment uitzend. We volgen in deze serie vijf ondernemerskoppels die alles opgeven voor een langgekoesterde droom: een eigen bedrijf.

Half april zagen we in de aflevering ‘Een revolutie in fastfood’ hoe Naz en Mark, twee hartsvrienden, een eigen restaurant beginnen in hartje londen: ‘Real Burger World,’ want alles is vers en dus zonder conserveringsmiddelen, smaak- of kleurstoffen. Milkshakes met echt fruit in plaats van siroop, hamburgers die op de dag zelf worden geprepareerd, pas na bestelling worden gebakken en vers gesneden frietjes. De strijdkreet van het bedrijf onderbouwt dit.

"if it can’t be made at home in your kitchen
then we don’t serve it at Real Burger World”

De bedrijfsleiders zetten zich hiermee af tegen de bekende grote fastfoodketens, zoals McDonalds en Burger King. Desondanks claimen de twee dat ze dezelfde service bieden op een gezonde en verantwoorde manier. Zo noemt RBW zijn eten fastfood en is de inrichting en uitstraling van het bedrijf gelijk aan dat van de concurrenten.

RBW is op het eerste gezicht helemaal geworden wat Naz en Mark ervan verwacht hadden. Het voedsel van RBW blijkt in de praktijk echter slow food. Klanten zijn dolenthousiast over het concept, maar raken teleurgesteld door de lange wachttijden. De streeftijd van Naz is zeven minuten, de praktijk laat echter zien dat dit onmogelijk is. Klanten moeten op dat moment zo'n 17 minuten op hun eten wachten.

Er lijkt sprake van een soort kaderillusie. Hoewel RBW zich afzet tegen McDonalds en Burger King, heeft het publiek wel dezelfde verwachting van RBW: even snel de maag vullen. Het publiek is zo sterk gefocust op het bekende concept van fastfood dat het geen geduld heeft voor ‘freshness.’

Naz en Mark worden genoodzaakt de fastfoodindustrie naar eigen wensen te reframen: junkfood moest expliciet gescheiden worden van fastfood.

De marketingstrategie van RBW verandert al snel in een heftige anti-junkfoodcampagne. Op de website vinden we slogans als: “Mr Junk Food Clown may love artificial flavourings, colours and preservatives BUT we don’t!” en “Real food not junk food!”

RBW bombardeert zich al snel tot alles wat de concurrent niet is en andersom. Er worden zelfs protestacties gehouden met aardbeien die met enorme bananen inslaan op een clown die verdacht veel lijkt op de bekende Amerikaanse kindervriend. “Of course, Mr Junk Food Clown wasn’t allowed to get away with this. He was bashed by the fruits and vegetables with big inflatable bananas and boxing gloves with the words ‘REAL’ and ‘FRESH’ emblazoned on them.”

RBW is inmiddels als concept een groot succes geworden en wordt zelfs een van de populairste brands van het moment genoemd. Door lange wachttijden en hoge kosten is het voor de ondernemers echter moeilijk om het hoofd boven water te houden. Duidelijk is geworden hoe framing een bepaald verwachtingspatroon op kan wekken.

Posted by groothuis at 3:03 PM | Permalink